SPRAWY GOSPODARCZE I SOCJALNE

 

 

     Życie pierwszych osadników w Podwilku było bardzo ciężkie .Podczas zakładania osady , budowania domków mieszkalnych i gospodarczych trzeba było wycinać i karczować lasy , ażeby przygotować motykami ziemię pod zasiewy , co wymagało ogromnego wysiłku . Po piętnastu latach zwolnienia od podatku nastąpiły obowiązki płacenia i darowizny dla Zamku Orawa .Nastąpiły przymusowe prace na pańskim majątku . Zimny klimat , nieurodzajna ziemia , choroby ludności , istniejące bez przerwy konflikty wojenne w XVII stuleciu pogarszały los osadników . Osadnicy nie mieli żadnego prawa . Wydawało się , że panowie na targu będą ich sprzedawać . Osadnicy byli przywiązani do ziemi i musieli ją obrabiać . Nie mogli opuścić majątku swego pana , obowiązywały tu surowe przepisy . Osadnik obowiązkowo musiał oddawać szlachcicowi płody rolne i żywy inwentarz .

     Osadnicy musieli dawać różne dary z okazji rodzinnych szlachcica , jak chrzciny , wesela , gościny , podczas wizytacji osady , płacić na rzecz województwa i królewskiego dworu . Podczas wojny byli wcielani do wojska . Ziemię , którą szlachcic przydzielił rolnikowi nie była jego własnością .On ją tylko obrabiał , a kiedy przybywało członków rodziny dochodowość była coraz mniejsza , a bieda i głód coraz większy . Były lata , że groziła śmierć głodowa , przed którą trzeba było uciekać w inne strony świata . Uciekinierów , gdy schwytano dostawali ogromne kary więzienne . Kto to przeżył był dalszym ciągu represjonowany .

     Na Orawie w roku 1715-1716 było bardzo zimno . Kronikarze nazwali te lata „roki zmarznięte” . W lipcu 1715 roku spadł śnieg i były silne mrozy , a we wrześniu 1716 roku grad zniszczył doszczętnie zboże . Rolnicy pozbierali zielony owies z pola bez ziarna , cięli go na sieczkę i mełli z gradem . Nie była z tego mąka tylko proch ze siana , a chleb z takiej mąki to tylko kasza ze słomy .

Z takiego wyżywienia ludność masowo umierała . Padały również zwierzęta gospodarskie . Kronikarze wspominają , że ludność spożywała korę z drzew .

W tym czasie ludność uciekała z Orawy do Polski , a z południowej Orawy do Węgier . Dom i budynki gospodarcze zbudowane przez osadnika nie stanowiły jego własności . Jeżeli rolnik otrzymał urzędowe zezwolenie na przeniesienie się na inne miejsce , to budynki stawały się własnością Zamku . W takich ciężkich czasach ludność Orawy żyła do roku 1848 .

 

 

1.Stefan Janśak : „Słovensko v dobe uherskeho feudalizmu”